خبر

چشم اندازها | فعالان صلح آذربایجان با آزار و اذیت و محاسبه حساب روبرو می شوند

Summary

یک تفسیر در حالی که وقوع جنگ باعث طغیان ملی گرایی و نفرت در ارمنستان و آذربایجان شد ، به جای آن تعداد انگشت شماری از صدای هر طرف طرفداری از صلح را برگزیدند. به ویژه در آذربایجان ، این […]

یک تفسیر

در حالی که وقوع جنگ باعث طغیان ملی گرایی و نفرت در ارمنستان و آذربایجان شد ، به جای آن تعداد انگشت شماری از صدای هر طرف طرفداری از صلح را برگزیدند. به ویژه در آذربایجان ، این ارقام مورد آزار و اذیت شدید شبکه های اجتماعی ، از جمله تهدید به مرگ ، و در برخی موارد تحت فشار مقامات قرار گرفته اند. کلمه جدیدی ابداع شد: «نوarçı ، “یا” جنگ ممنوع “، اشاره به تصویر پروفایل فیس بوک” بدون جنگ “است که بسیاری از آنها استفاده کردند.

در آذربایجان ، بسیاری از اعضای برجسته اپوزیسیون سیاسی و گروههای جامعه مدنی لیبرال کاملاً از جنگ حمایت کرده و مخالفت معمول خود را با دولت کنار می گذارند ، حتی اغلب صریحاً از رئیس جمهور مستبد کشور ، الهام علی اف حمایت می کنند. برای کسانی که به ارزشهای مترقی آذربایجان اعتقاد داریم ، این تقریباً متحد حول جنگ و سمی ناسیونالیسم ما را مجبور کرده است از همه آنچه که برای آن کار کرده ایم س questionال کنیم.

گلنارا مهدیوا با اشاره به از دست دادن آذربایجان در جنگ اول با ارمنستان در دهه 1990 گفت: “به طور ناگهانی ، چنان واكنشی در جامعه ایجاد شد كه گویی كسی كه طرفدار صلح است ، مسئول از دست دادن قره باغ است.” مهدیوا برای ارزشهای فمینیستی و حقوق عجیب و غریب در جامعه عمدتاً مردسالار آذربایجان مبارزه می کند و اوایل سال جاری تظاهرات فمینیستی را در روز جهانی زن ترتیب داد که توسط پلیس شکسته.

وی در صفحه فیس بوک خود ، از جنگ انتقاد کرد و خواستار نگرانی برای غیرنظامیانی شد که در معرض خطر جنگ قرار داشتند. در پاسخ ، او ده ها پیام نفرت انگیز دریافت کرد ، برخی مبتذل و دیگران او را “خائن” خواندند. این موارد تنها پس از حمله ارامنه به اهداف غیرنظامی در شهرهای گنج و بردای آذربایجان شدت گرفت. وی گفت: “گویا ما مسئول جنایات جنگی هستیم.” “حمله به ما راهی ساده و آسان برای میهن پرستی و کسب امتیاز شده است.”

اکنون که جنگ به پایان رسیده است ، مهدیوا می خواهد فعالیت خود را دوباره متمرکز کند تا به شیوه های آسیب دیده زنان بپردازد. تصاویر زنان در جنگ ، مانند شناسایی “وطن” با بدن زن که باید از آن محافظت شود ، مثر بود ، در حالی که مسائل مربوط به زن واقعی نادیده گرفته شده است.

“جنگ مسائل جدیدی را ایجاد کرده است: تجارب زنانی که مادر سرباز ، پرستار ، زن در ارتش هستند. تجارب همسران سربازان مبتلا به PTSD ، زنان پناهنده و … »، مهدیوا گفت. “من منتظر زمانی هستم که سرخوشی همه به پایان رسیده باشد ، و ما می توانیم دوباره در مورد مشکلات خود صحبت کنیم.”

یکی از برجسته ترین فعالان سیاسی چپ آذربایجان ، گیاس ابراهیم ، به دلیل دو سال زندان در زندان مشهور بود نقاشی دیواری بر روی تندیس حیدر علی اف رئیس جمهور سابق.

ابراهیم از آغاز نبردها ، که در ماه سپتامبر آغاز شد ، اغلب منتقد بود. برای صراحت او ، او بود بازداشت شده روز بعد از آغاز جنگ توسط سرویس امنیت ملی (و اندکی پس از آن آزاد شد.) وی همچنان مورد آزار و اذیت آنلاین قرار گرفت.

یکی از کاربران فیس بوک از آذربایجان ارسال کرد: “به چشمان او نگاه کنید”. “چشمان او پر از نفرت است ، افرادی مانند این برای حملات تروریستی استفاده می شوند.” دیگری تهدید کرد که “به محض پایان جنگ” وی را با ضربات چاقو روبرو خواهد کرد.

ابراهیم می ترسد که این جنگ فقط دیکتاتوری آذربایجان را تقویت کند.

وی گفت: “این جنگ اقدامات بیشتری در جهت تقویت بنیان های دولت خودكامه در آذربایجان انجام داده است.” “مردم بخاطر تبلیغات م theyثری که هم در زمان جنگ و هم بعد از جنگ به کار بردند ، حداقل برای مدت پنج سال در حال حاکمیت در رژیم فعلی هستند.”

ابراهیم گفت: مخالفت سیاسی آذربایجان پس از پیروزی این کشور احتمالاً بیشتر در حاشیه قرار می گیرد ، “حتی اگر تلاش هایی برای ایجاد یک نیروی مترقی و تازه نفس انجام شود ، تحت اقدامات سرکوبگرانه ای از سوی دولت قرار خواهد گرفت که اخیراً قویتر شده است.” وی گفت ، بهترین چیزی که نیروهای ضد جنگ می توانند به آن امیدوار باشند “ایجاد یک مخالفت” واقعی “و تأثیرگذاری بر افکار عمومی و دستور کار عمومی در یک لحظه حساس است.”

یک روزنامه نگار و فعال برجسته ، آرزو گیبولا ، در طول جنگ مصاحبه ای انجام داد که در آن گفت که گزارش از مزدوران سوریه در آذربایجان – که توسط دولت و اکثر آذربایجانی ها به شدت انکار شد – به احتمال زیاد درست بود. او بلافاصله سوژه حملات شد.

وی گفت: “وقتی می خواهید موقعیت خود را روشن کنید ، آنها حتی شدیدتر حمله می کنند.” “وقتی صحبت از ارمنستان و قره باغ می شود ، لحظه ای که نظر دیگری می آورید ، خیانت می کنید.”

من نیز دچار حملات شده ام. من در میان چندین فعال از ارمنستان و آذربایجان بودم که اوایل ماه اکتبر را امضا کردم دادخواست خواهان صلح ، و در نتیجه ، من در رسانه های اجتماعی “خائن” خوانده شدم و خانواده ام از دیگر اقوام تماس گرفتند که گفتند من باید شرمنده باشم که دادخواست را امضا کردم “در حالی که ارتش ما در حال جنگ است”.

این جنگ به معنای پایان هر امید فرهنگ صلح بین ارمنی ها و آذربایجانی ها است حمیدا گیاسبایلی ، که 10 سال را صرف فعالیت های سازندگی صلح ، از جمله گرد آوردن ارمنی ها و آذربایجانی ها برای بحث درگیری کرده است.

گیاسبایلی گفت: “اولین و دشوارترین چیز انزوای عمیق بود.” “همکاران سابق من از جنگ حمایت کردند و آن را به عنوان انتقام ملت توجیه کردند. […] انتظار نداشتم که فقط تعداد کمی به اصول ما وفادار باشند. ما هدف حملات بودیم ، که قابل پیش بینی بود. دردناک است فعلاً هیچ قدرتی برای ادامه صلح سازی ندارم. “

برای فعالان مترقی ، موضع گیری ضد جنگ ، صرف نظر از اینکه ما را به حاشیه رانده است ، امری اساسی بود. ابراهیم گفت: “ما اعتبار خود را در میان مردم از دست داده ایم.”

ما اکنون به دنبال راه های جدیدی برای مبارزه در آذربایجان پس از جنگ هستیم ، جایی که رویکرد پوپولیست استبدادی دولت جامعه را به طرز چشمگیری تغییر داده و از آن حمایت مردمی کرده است. برای آن دسته از ما که قاطعانه از ارزشهای مترقی حمایت می کنیم ، باید از کوچک شروع کنیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *